ilhan irem

ucube
şarkı söyledim. sıcaktım... çok sıcak. durdum yalnızca. geçip gidenler... görenler... bakanlar daha çoktu. incelediler. günlerce... aylarca... yıllarca... (saçlarım bile uçmuyordu) biri dokundu ürkekçe. sonra ötekiler... kolumu çekti birisi. işaret parmağım koptu önce. sonra ötekiler. kollarımı kırdılar. alıp başımı gitti birisi! duruyordum öylece. sihirliydi duruşum. cadı fırtınalarıyla çekelediler boynuma ipler geçirip. itinalı, kaskatı donuk, güliver. ellerinde sicimler ve tören çiçekleri korku romanları yazıyor cüceler. tekbirlerle yaklaşanlar yamacıma... hıçkırsam köşe bucak kaçışıyorlar. taa nerden nereye kadar duruyorum. bedevinin biri başımı sunak yapmış çadırındaki musandıraya. kazmalar tarihe karışıyor... yüreğim, kollarım, parmaklarım yerli yerinde.
nisan 2011