ben bu yazıyı sana yazdım

Neden hep geceleri aklıma gelirsin ki ? Neden hep, herkes, herşey sessiz, sadece karanlık konuşurken düşüncelerin belirir beynimin bir ucunda ? Neden şimdi geçicek, gidecek dediğimde dahada yerleşirsin ki düşüncelerimde ? Neden seni unutmak degil, seninle yaşamayı öğrenmeliyim dedigimde hep o sessizlik hatırlatır bana 'imkansız' olduğunu? Yapma bunu sevdiğim, dayanamıyor bu beden, dayanamıyor bu kalbim. Duygusuz değilim ben, silemem defterime yazılanları bir küçük silgiyle. Geceler dolar gözüme, ağırdır geceler taşıyamaz ama görmezden de gelemez ya, göz işte; zavallı bir emir kulu.

Ama kötü haber sevgili, ben ne seninle yasamayı, ne unutmayi, nede defterden silmeyi öğrenebildim ama ben şunu yaşamayı öğrendim ; 'imkansız'dan daha güçlü, yaşamaktan azap çekmediğim, başkasının saf ve duru duygusunu,
onun aşkını...

Ne demişler yaşayamıyorsan, yaşatacaksın...