ibrahim oruç

-ve sen gözbebeğim
sen erkek sesinle
"işsiz kalmasın insanlar, öldürmeyelim birbirimizi" dersin-

artık ne kaldırım taşları altında kum olduğunu, ne de sokakların denize açıldığını düşünüyorum.
adına insan denen bu kan emici, bu acıyla beslenen aç gözlü, bu gözyaşıyla büyüyen diken, insanlığa dair hiçbir umut bırakmadı. ölen, öldürülmüş, hem de sadece biraz daha insanca yaşayabilmek adına, insanlar insan gibi yaşayabilsin diye toprağa düşmüş, bedel ödemiş nice can, bir umursanılmazlıktan öteye geçemiyor. dünyadaki hiçbir şey bizim meselemiz değil zaten. kavga oranın kavgası, ezilen başka bir kıtanın insanı, deprem çok uzak bir iklimde oldu, zulüm görseler de afrika bizden koyu. hiç biri bizim meselemiz değil. size, ettiğinizi çekesiniz bile diyemiyorum. bunu anlayabilecek kafaya ve hissedebilecek ruha sahip değilsiniz. sizin için koyun sesinden başka herhangi bir ses isyan çığlığıdır, vatan hainliğidir. kahretsin ki sayınız, rezilliğinizden daha fazla. lanet olsun ki bir kere bile sizden başka herhangi bir insana yaşama hakkı vermediniz ve bunun değişebileceğine dair hiç umudum yok.

-ibrahim, gönlümü put sanıp da kıran kim-