visal

etimolojik bağlamda sevgiliye kavuşmak olarak geçse de; zamanla kendisine kazandırılan anlamı, özündeki sevgiliye yani hakka kavuşmaktır. işbu sebepten dünyevi babda sevgiliye kavuşma anlamında kullanılan kelime; çoğunlukla visal yerine vuslat olmaktadır.

bir dipnot düşecek olursak, visal köken olarak zaten vesile olmaktan gelir. Yani görünen, harici sevgili insanın özündeki sevgiliye ulaşması için bir vesileden, aracılıktan ibarettir.

bir de necip fazıl kısaküreğin mükemmel şiirlerinden birisine de adını vermiştir ki tadından yenmez doğrusu...

visal

beni zaman kuşatmış, mekan kelepçelemiş;
ne sanattır ki, her şey, her şeyi peçelemiş.
perde perde veralar, ışık başka, nur başka;
bir anlık visal başka, kesiksiz huzur başka.

renk, koku, ses ve sekil, ötelerden haberci;
hayat mi bu sürdüğün, kabuğundan, ezberci?
yoksa göz, görüyorum sanmanın öksesi mi?
fezada dipsiz sukut, duyulmazın sesi mi?

rabbim, rabbim, yüce rab, alemlerin rabbi, sen!
sana yönelsin diye icada eden kalbi, sen!
senden uzaklık ata$, sana yakınlık ateş$!
azap var mi alemde fikir çilesine eş?

yasamak zor, ölmek zor, erişmekse zor mu zor?
çilesiz suratlara tüküresim geliyor!
evet, ben, bir kapalı hududu aşıyorum;
ölen oluyor, bense olumu yasıyorum!
sonsuzu nasıl bulsun, pösteki sayan deli?
kendini kaybetmek mi, visalin son bedeli?

mahrem çizgilerine baktıkça örtünen sır;
belki de benliğinden kaçabilene hazır.
hatıra küpü, devril, sen de ey hayal, gömül!
sonu gelmez visalin gayrından vazgeç, gönül!
o visal, can sendeyken canini etmek feda;
elveda toprak, güneş, anne ve yar elveda!