osmanlıca

dil ve tarih coğrafya fakiltesinde türk dili ve edebiyatı, tarih, bilgi ve belge yönetimi bölümlerinde okuyan öğrencilerin aldığı ya da diğer bir ifade ile kaldığı ders-dildir. öğrenilebilmesi için arap alfabesi bilmek yeterli değildir. ciddi düzeyde arapça ve farsça ifadeleri de bünyesinde barındıran dildir. tarihsel dönemlerde kullanılışına göre üç ayrı şekli vardır:

-eski osmanlıca (eski anadolu türkçesi): 11. yüzyıldan 15. yüzyılın sonuna dek
-klasik osmanlıca: 16.yüzyıldan 19. yüzyılın ikinci yarısına dek
-yeni osmanlıca (enver paşa imlası): 19. yüzyıldan 1928'e dek

eski osmanlıca'da sesli harfler kullanılmaz sesler hareke ile ifade edilirdi. klasik osmanlıca'da sesli harf kullanımı belirli kurallara bağlı idi ve hareke kullanılmıyordu. yeni osmanlıca'da ise sesli harfler "elif, vav ve ye" sesleri ile gösterilmiştir.