Ne güzel şey hatırlamak seni.
Sana tahtadan birşeyler oymalıyım yine:
bir çekmece
bir yüzük,
ve üç metre kadar ince ipekli dokumalıyım.
Ve hemen
fırlayarak yerimden
penceremde demirlere yapışarak
hürriyetin sütbeyaz maviliğine
sana yazdıklarımı bağıra bağıra okumalıyım...

Sabahın dördünde kalkım, bu saate kadar şu lanet fizik sınavına gram çalışamadım. Böyle içinize berbat bir his çöker ya hani. Anneannem yoğun bakımda. Ve şu his varya böyle... Ölecekmişte, şimdi haberi gelecekmiş gibi.