Öncelikle egona söyle çekilsin aradan seni göremiyoruz .

Dünyadaki en güzel hislerden biridir bence. Düşünsene o kadar insan varken senden hoşlanıyor ve aynı anda ikinizde birbirinizden hoşlanıyorsunuz. Deli gibi bir şey heralde ..

(bkz: ben)

Normalde bu işlere çok sıcak bakmam her şeyin bir zamanı olduğunu düşünüyorum. Ama artık çevremdeki ilişkilerin sıklığından yavaş yavaş içinde olmak istediğim durumdur.

Lise sonuna kadar aldığı parayı hak eden tek hocamdır kendisi. Onun dersi varsa o gün herkes derli toplu gelirdi okula korkudan. Ama onun anlattığı dersi kimse anlatamadı bize . Uğrayamadım mezun olduktan sonra selam olsun burdan.

(bkz: neden biblo)

Biblo değil kaktüs sok kanka.

Yokluğunun bu dünyada kimseyi etkilemeyeceğini düşündüğü içindir.

Bunu yapan bir kadınsa çok takdir ettiğim durumdur. Çünkü ilerde o adam yüzünden arka plana attığın kariyerin gün geliyor senin tek uğraşın oluyor.

Neden ayrıldığımızı bile hatırlayamıyorum artık ne kadar acı. Yaz geldi gene görücem seni şu küçücük şehirde. Sizin evin oralara geldiğim zaman aklım hep sende acaba görür müyüm korkusu, rahat hissetmiyorum kendimi. Bana demiştin seninle kırgın ayrılmak istemiyorum diye bende o zaman gerçekten içimden geçenleri söyledim sana kırgın değilim sana için rahat olsun diye. Şuan neden böyle hissediyorum. Gene bu şehre geldiğim için mi gidince gene unutur muyum seni? Ne zamana kadar sürücek bu kısır döngü. Olalım desem sana olamıyoruz bunu çok iyi anladım ama böyle de içim rahat değil. Neden böyle be yoruldum artık ..

Bu sıçtığımın dünyasında o kadar kötü insan varken niye ben ?! O kadar iyi geçen günlerin ardından illa dibe batmak zorunda mıyım. O günlere geri dönmek istiyorum çok mu geç bazı şeyler için ?

Ne istediğimi kendiminde bilmediğim bir dönemdeyim yakın zamanda geçmesini bekliyorum.

Bugünlerde yapmak istediğim ama cesaret bulamadığım eylem belki o arar diye bekliyorum...

Babadan dayak yememiş ama babanın anneyi dövme noktasına gelicek kadar kendinden geçtiğini görmüştür. Anne unutmuştur belki ya da öyle davranmaktadır ama çocuk salondaki parkede kırılan vazo izini her gördüğünde o günü hatırlar. Baba vazoyu anneye atmasın diye annenin önüne geçtiği günü hatırlar. Aradan yıllar geçer ve bazı şeyler hiç unutulmaz.

Yalnızlığı sevdiğimi sanırdım. Ama sevmediğimi anladım bu sene. insanlara zorla gülmekten yanaklarım ağrıyor ve kalkıp gidesim geliyor bazen. Sonra yalnızlığım ve ben daha kötü bir arkadaş oluyoruz. Zaten toplasan 2-3 arkadaşım var. Onlarında çok umrunda değilim. Soruyorum ilk sene her zaman böyledir diyolar ama hiç umudum kalmadı be. Ne zaman geçicek bu zamanlar ben iyi değilim.

Yalan değilde bence biz masum halk sadece çok az bir kısmını duyuyoruz konuşuyoruz dönen oyunlar dönüyor.

Böyle birinin olmamasının güzelliğinin kafa rahatlığı ...