ikinci cildin başlarında koca osman kayıp olduğu dönem memed'e ne yaptığını sorar. işte o sorudan sonra başlayan bölüm efsanedir.

geriye dönüp yapılanları düzeltemeyeceksin. sonra bunu takacaksın kafaya. dün zaten çamura batmış, geçip gitmişken yaşadığın an'ı ve tabii gelecek anları da mahvedeceksin.

olmayacak lan başka bir hayat. siktir et geçeni gideni.

bir kıssa vardı, sanırım kelile ve dimme'de geçen. oğlu ölen bir dama ne mear taşına ne yazalım diye soruyorlar. o da şu şiiri yazın diyordu:

bahar gelince yüreğimden hüzün çekilir
gönlüm şenlenirdi,
sevgili dostum,
ne zaman toprağımda çimen biterse
o zaman gel.

asıl adı "haydi la allah'ın verdiği nefesi boşa tüketelim" olması gereken kampanya

bir kahramanık yapmadan koymam isim falan. gitsin yumrukla öküz mü deviriyor, tepegöz'e pandik mi atıyor napıcaksa yapsın görelim. sonra düşünürüz ismi.

sesiyle "bir zamanlar anadolu" filmini bambaşka bir yere taşıyan güzel insan

bir zaman sonra yalnızca kitaplarda ya da böyle sözlük köşelerinde tanımı kalacak olan aktivite.