Şuan içinde bulunduğum durumdur. Daha önce hızlı ilişkilerin hızlı bittiğine şahit olduğum için korktuğum ilişkidir. Henüz üçüncü haftasındayız, bu üç hafta dolu dolu geçti. O hızlı yaşamayı seviyor ben ise yavaş. Henüz ona karşı aşk denecek bir şey hissetmiyorum. Zamanla olursa olacaktır olmasa da asıl önemli şey sevgi, saygı ve anlayıştır. Sevdiğimi düşünüyorum, onunla bütün bu duygularımı paylaşıyorum.
Eğer yolunda giderse/gitmezse buraya ekleyeceğim. En azından 15 günde bir gelip yazarım herhalde.

Edit: dün ayrıldık. Kavga etmeyi öğrenememiş hayatı boyunca. En ufak tartışmada bağırmak, küfretmek ve kükremek gibi alışkanlıkları olan bir hanımefendiydi. Kendi benliğimi ve doğrularımı "garip""saçma""ters" bulduğunu sık sık dile getirir, rahatsızlık duyduğum (bağırmak,anırmak) gibi eylemlerinin gayet normal olduğu, benim alıngan olduğumu belirtirdi. Beraber yaşıyorduk, geçirdiğim bir anksiyete atağı sonucu yorgun olduğum gün benden dışarıdan bir şey getirmemi istedi. Ben gidemeyeceğimi söylediğimde " bir kez de istediğimi yap!" Lafını yapıştırdı. Geldiğim o noktada onu evden kovmak ve ayrılmaktan başka çarem kalmadı. Hala aşığım, hala seviyorum ama medeni olmayı 21 yaşındaki insana öğretecek değilim hem ben kimim ki öğreteyim...
Kısaca, tanımadan, emin olmadan ilişki kurmayın. Gerekirse 6 ay flört müdür nedir o evrede kalın. Bizim 24 saat sürmedi flörtlüğümüz. Ne bileyim içinin boş olduğunu, sesinin yüksek çıkacağını... Sadece stres,psikolojik savaş ve yaralanmalar ile geçen, peygamber sabrına sahip olmadığımı ve sevdiğim diğer milyon yanına kıyasla beni bağırarak ezmeye,susturmaya çalışmasının ne kadar yıkıcı olduğunu anlamakla geçirdiğim 5 ay oldu. Yapmayın etmeyin.