the dead flag blues

hegel'den sonra hem acılı hem de tatlı olabilen mantıdır. ama frankfurt'luların damak tadına göre değildir.

jean paul sartre'ın eşsiz eseri bulantı'da uzun uzun anlattığı şarkı.sophie tucker tarafından söylenmiştir.
antoine roquentin'in şehirden ayrılışını bu vesile ile yazayım.

- çarşamba günü. antoine roquentin iki saat sonra bouville'i terkedecek. şimdiden iki şehir arasında kalmış; gideceği henüz onu tanımıyor, diğeri ise şimdiden onu unutmuş bile. eski karısı anny şu an şu mısırlı adamla londra'da olmalı. geri dönüşsüz bir şekilde ayrıldılar artık. rendez-vous des cheminots'a gidiyor, daha trenin kalkmasına var, son kez şarkısını dinleyecek. müzikte teselli aramak ahmakça! tıklım, tıklım konser salonlarındaki küçük düşmüş, incinmiş insanlar; gözlerini kapatmış mozart, chopin dinliyorlar, genç werther gibi müziğin içlerine akmasını ve acılarının müziğe dönüşmesini diliyorlar. bu müziği duymalarını isterdi; bu müzikte şefkat yok, gündüz gece peşini bırakmayan dilsiz utançlar, sorular, anny, daha derinde o bulantı... hepsini ortaya çıkarıyor bu şarkı. bütün kırılganlığıyla coşkulu.
işte başladı:

some of these days
you' ll miss me honey