Evlenirmi bilmem ama az önce hayatında birinin olduğunu öğrendim. Yıllar geçmesine rağmen 12. Kattan düşmüş gibi hissediyo insan. Saat 23:00 gibiydi dışarı buz gibi, evin içiyse cehennem misali yakınca kendini dışarı atmak istiyosun. Yürüyosun yüru yosun yürüyosun. Sokakta kimsenin yüzüne dikkat etmiyosun. Sokak köpeklerini takmıyosun. Elinde sigara. Herkes musmutlu sadece senin için kan ağlıyor zannediyorsun. Ağlamamak için kendini sıkıyorsun bu yüzden sağ avucunun içi uyuşmaya başlıyor. (bende öyle olur nedense). Biraz hava çarpınca iyi geliyor açılıyorsun "Lan elalemin ne dertleri var senin üzüldüğün şeye bak " Diye kendini teselli etmeye çalışıyosun ama 3 saniye sonra "banane kardeşim elalemin derdin den benim içim yanıyor" Diyosun. Çünkü öyle. Aşk acısı da evlat acısı gibidir belki. Aynı derece içini yaktıktan sonra ne farkı varki değilmi? Ama daha acısı elden bişey gelmemesi. Napacan ki? Hayat böyle işte. Bin tane şey istiyosun. 4-5 tanesi anca gerçekleşiyo. Gerisi hayal kırıklığı hep.

işin kötü tarafı ayrılınca başka şehre gitti. Ben yıllar sonra onun yaşadığı şehire gidip uzunca bir süre orada yaşamak zorundayım. Karşılaşmayız inşallah