Onlarla ilgili hatırladığım hiçbir güzel anı yok. Hep kavga gürültü bağırış...
Eskiden onlar kavga ederlerdi ben masanın altına saklanırdım ve sessizce ağlayıp susmaları için dua ederdim. Daha 6 yaşındaydım. Hafızamda hayal meyal hatırlıyorum. Ama şimdi 15 yaşındayım çok oldu onlar boşanalı. Bir yanım hep eksik kalmıştı. Aslında kendi kendimi büyüttüm ben, erkenden olgunlaşmam gerekiyormuş gibi düşünüp çocukluğumu yaşayamadım. Onlarla yanana hiç bir fotoğrafımız yok, doğumgünlerimi hiç beraber kutlayamadık, hani çocuk geceleri korkup anne babasının odasına gider de aralarında uyur ya ben hiç uyuyamadım, veli toplantılarına mutlaka babanız ve anneniz gelsin dediklerinde sadece annem giderdi, çevremdekiler annem ve benim soyadlarımın farklı olduğunu farkettiklerinde anlamazlar, anlatsam bana acıyan gözlerle bakarlar ya da özür dilerler, anne tarafına gitsem baba tarafını çekiştirirler, baba tarafına gitsem anne tarafını kötülerler, tek çocuksan öz ama öz kardeş sevgisini tadamazsın, her zaman araya ya bir üvey anne ya da üvey baba girer, başkalarının anne babalarının ne kadar mutlu olduğunu görünce içini bir keder kaplar, ileride senin evlenmeye ve aşka olan inancın söner ve karşı cinse olan güvenin azalır, yalnızlaşırsın....
En kötüsü de bu durumu ne kadar atlattın sansan da bir zamanda aklına gelince içinde bir boşluk oluşur dışarıdan insanlar mutlu mesut olduğunu zanneder hiçbir derdi yok sanar ama içten bakınca ne kadar kırılgan olduğunu görürsün tabi görebilirsen çünkü herşeye rağmen ayakta durmak zorundadır ve yıkılmaz olmalıdır, güçlü olmalıdır.........
içimde olan ama yazıya- dile bile dökemediğim o kadar şey var ki yine de hep ayakta kaldım hiç yıkılmadım yaşadığım onca acı varki keşke sadece tek derdim annem ve babamın boşanmış olması olsa...
Acımasızca geçen zamandan geriye kalan sadece bir çocuğun hayata, insanlara karşı kırılan kalbidir.
..... HER NE OLURSA OLSUN GÜÇLÜ OLMAK GEREKiR.......