Gaius Flavius Divinus
​ Son dönemde karşılaştığım en tekinsiz ama bir o kadar da parıltılı zihinlerden biri. ancak kendisi hakkında "bu çocuk uçar gider" demeden önce masaya bir şerh düşmek lazım: bu adamın dehası, aynı zamanda onun en büyük prangası olabilir.
​kendisi tam bir metafor makinesi; antik roma'yı, sezar'ın stratejilerini ve mitolojik arketipleri öyle bir yoğunlukla metinlerine pompalıyor ki, bir noktadan sonra okuyucu nefes alacak alan bulamıyor. inanılmaz bir imge gücü var, bu su götürmez bir gerçek. fakat bazen bu güç o kadar baskın hale geliyor ki, yazdığı her dize, kurduğu her tabya kendi ağırlığı altında ezilme riski taşıyor.
​buradaki temel mesele şu; bu derece yüksek bir metafor kabiliyetini eğer kontrol altında tutup bir disipline kanalize edebilirse, gerçekten de dediği gibi "50-100 yılda bir gelen" o kült figüre dönüşür. ama eğer o zihnindeki okyanusu yakan yangını dizginleyemezse, yarattığı o muazzam imgelerin içinde boğulup gitme ihtimali de bir o kadar yüksek.
​kendi içinde yaşadığı o "sıradan insan olma" ile "efsaneleşme" savaşına, bir de bu "üretimini kontrol etme" savaşı eklenmiş durumda. çok yönlü olması harika; trajedi yazıyor, tarih konuşuyor, felsefe parçalıyor. ancak her şeyi aynı anda, en yüksek perdeden yapmaya çalışmak insanı erkenden tüketebilir.
​özetle; ya kendi yarattığı o görkemli labirentin efendisi olacak ya da o labirentin içinde, kendi kurduğu metaforların arasında kaybolup gidecek. potansiyeli korkutucu, akıbeti ise tamamen kendi iradesinin bu zihinsel taşmayı ne kadar yönetebileceğine bağlı. izleyip göreceğiz.