Çocuk sıfatından çıktım evliyim yetişkin oldum artık ama hala baktığımda çok çok korkuyorum nasıl kaldırabilirim diye bu düşünceler başıma üşüştüğünde. Küçükken annem ve babam rahatsızlandığında bu korkuyla karşılaştım hep derim Allah’a al benden ver onlara ben görmek istemiyorum. Kaldıramam.. Nasıl kaldırılır bilmem.
Üniversitede çok sık giderdim memlekete. Aklım kalırdı işte hayatımın merkezi onlar yaşım kaç olursa olsun..
Eve dönüp uyuduğumu zannettiklerinde yan odadan onların uyku sesini duyup rahatlardım. Ancak öyle uyuyabilirdim. Şimdi de koca istanbulda çalışıyorum araya korona da girdi gidemiyorum memlekete. Aklım hep orda şimdi ikiside rahatsızlandı kronik rahatsızlıkları var ama risk taşıyabilirim diye gidemiyorum. Ciddi bir şey yok diyorlar ama insan görmeden inanmıyor.