Bir de arkadaşa kafa atarken, zeka ikmali yapılsaymış iyiymiş.

Anne tarafım Bulgaristan'dan göç etmiş Türklerdendir. Sadece annem burada doğmuş, teyzem henüz ilkokuldayken Türkiye'ye göç etmiş. Kesinlikle sarışın ve mavi gözlü değiller ama evet açık tenliller. Dedem- fotoğraflardan gördüğüm kadarıyla, teyzem ve hatta ben çekik ve küçük gözlüyüz. Ve evet Türkler, konuştukları Türkçe Anadolu ağızlarındansa istanbul ağzıdır.

Sözlükteki yorumlara karşın bizimkilerin hiç cimriliğini görmedim ama tutumlulardır. Bu da hem ikinci dünya savaşı hem de Türkiye'ye ilk geldiklerinde yokluk çekmelerinden diye düşünüyorum. Hep çalışkan diye bilinirler. Milliyetçidirler, evet ama MHP milliyetçiliği değil. En azından bizimkiler. Çünkü topraklarını, dostlarını bırakıp gelmenin ne olduğunu bilirler. Daha çok ulusalcıdırlar. Bu arada annemden 5-6 ay önce öğrendiğim bir şeyde anneannemin babasının henüz 6-7 yaşındayken (yüzyılın başında) toplu bir infazdan çocuk olduğu için kurtulması- tam da Bulgaristan'ın bağımsızlığını ilan ettiği 1908 yılı civarına tekabül ediyor. Yani bir hayat boyunca ne kadar çok travma yaşandığını düşünsenize!

Kadınlar Anadolu'dakinin tersine ikinci sınıf vatandaş görülmez. Okumak önemlidir onlar için ve kesinlikle (anneannemin referansıyla söylüyorum) akraba evliliği yapılmaz. Ve evet kendilerini anadolulardan daha modern görürler, tecrübeyle sabittir (babamın ailesinin iç anadoludan olması itibariyle buna kesinlikle katılıyorum).

Bu arada anneannem türkçe'ye ek hem bulgarca hem de romence konuşabiliyordu. Bunun sebebi de ikinci Balkan savaşı sonrası Silistre (kuzey Bulgaristan) ve civarının Romanya Krallığı'na bırakılması. Okulda Romence öğrenmiş, anadili Türkçe, çarşıda pazarda da gerek oldukça Bulgarca konuşurmuş. Anneannem hep Romenler çok medeni insanlar derdi bu arada. Bir de hep bağlarımız vardı diye anlatırdı. Alzhemir'ın ilk başlangıcında da ev onun için Silistre'ydi.