Merhaba arkadaşlar öncelikle hepinizin bayramını en içten dileklerle kutluyorum. Ramazanın bitmesi sahurun verdiği alışkanlıklar ve bayram namazının erken olması nedeniyle uyuyamadım ve internette dolaşırken babamıda bu senenin başında kaybetmiş olmamın etsikiyle kendimi bu forumda ve bu sayfada buldum kendimi anlatmak içimdeki yangını bir nebze olsa yazarak paylaşmak istedim. Hayatımda ilk defa bir forum sitesine üyelik açtım ve bir şeyler yazdıgımıda belirtmek isterim. Bu senenin başında 49 yaşında babamı kaybettim , ben 22 yaşındayım bir çoğunuzun beklide çocuğu yaşındayım. Benim için babam vefat ettikten sonra hayatın hiçbir anlamı kalmadı artık en çok sevdiğim şeylerden bile keyf alamaz hale geldim bana en huzur veren yerler bile görünmez oldu çünkü heran cenaze arabasının kapımıza geldiği ( ben sadece arkasından gördüm bakamadım arabaya ) mezarlıkda tüm akrabaların üzerine toprak atarken ablam ve annemin bir köşede sessiz aglayarak babaya olan son görevleri sırasındaki çaresiz bakışlarını ve elime kürek verip zorla bana toprak attırmaya çalışan akrabaların o anları hayatımın her anında bir film şeridi gibi… Belki olanlar prosedür haline gelen şeyler fakat ben nasıl babamın öldüğüne inanıp üzerine toprak atayım ? Gecesini bizim için gündüzüne katmış gözünden sakınmış sadece biz bir parça daha rahat edelim diye hiç bir fedakarlıktan vazgeçmemiş babamın üzerine nasıl toprak atayım ? Belki bir çoğunuz bunalımda oldugumu düşüneceksiniz belki de bunalımdayım ama hiç biri bu gerçekleri değiştirmez babam gitti ve ebediyete kadar artık olmayacak .Yarın bayramın ilk günü her sene babamla beraber gidip namazı kıldıktan sonra simit alıp eve gelip kahvaltı yapardık büyük neşe ile ben bu bayram camiye tek başıma gidecem aynı camiye gideceğim ve heran her karesinde namaz kılarken bile babam canlanacak gözümün önünde isyan etmiyorum Ama şunu çok iyi anladım babam sağ iken de değerini bilen biri olarak hayatta sağlıgınız yerindeyse aileniniz yanındaysa gerisi hiç ama hiç önemli değil. Belki dünyanın gerçekleri ama benim ve ailem için babamı kaybettikten sonra artık hiçbir şeyin eskisi gibi olma ihtimali yok çünkü bizim için artık hiçbir mutluluk tam olamaz her şey eksik kalmaya mahkum. insanoğlu dünyevi dertlerden kendini alıkoymaz belki ama en azından bayramların hatırına aileinizi babanızın annenizin atanızı ellerini bırakmayın yazımı şununla noktalamak istiyorum babam her seferinde bize bizler için yaşandığını söylerdi biz ise kendi geleceğimiz için kendimizi için yaşıyoruz hep en azından tek yaşama amaçları bizler olan o güzel insanlara bayramlarda sahip çıkalım yalnız bırakmayalım onlar bizim için yaşıyorlar. Yine de Allaha şükür ediyorum Allah bizlere daha ağırını göstermesin ..