pierre cornielle

(1606 ROUEN '8211' 1684 PARiS)
Fransız oyun yazarı; yeni-klasik Fransız tiyatrosunun en önde gelen temsilcilerinden.

Baro' ya kabul edildi (1624), savcı olarak görev aldı (1629). Kültürlü salon çevrelerine seslenen komedyalar yazmaya başladı, oyunları Montdory Topluluğu tarafından sahnelendi; Kardinal Richelieu' nun kendi yönetiminde çalışan beş kişilik oyun yazarları topluluğuna alındı, ancak Kardinal' le oyun oyun yazma kuralları üstünde düştüğü anlaşmazlık sonucunda ayrılarak, Rouen' e çekildi (1635); burada yazdığı 'Le Cid' (1637) tragedyası sert eleştirilerle karşılaşarak 'Querelle du Cid' (Cid Tartışması) olarak anılan ünlü tartışmanın çıkmasına neden oldu. Richelieu' nün de baskısıyla yasaklamaya uğradı; Romalı tragedyalara yöneldi. En sonunda Academie Française' e seçildi (1647).

Bir süre sonra oyunlarının başarısızlığa uğraması yüzünden oyun yazmayı bırakarak şiire, oyunlarının yorumlu toplu basımlarının hazırlanmasına ve kuramsal yazıya yöneldi. Paris' e yerleşti (1663). Oyunları saray tiyatrosunda sergilendi. Moliere ve Quinault' yla işbirliği yaptı Racine' in başarısı karşısında adı gölgelendi.

Yeni-klasikçi tragedyayı temellendirdi; 'Romantik' tragedyalarıyla (Le Cid) tragikomedya anlayışına öncülük etti. 'Cid Tartışması' bağlamında katı kurallara karşı savaş vererek, kendi görüşleriyle çatıştığı yerde Aristoteles' in 'Poetikası' ndan ayrılabileceğini ortaya koydu. Tragedyayı 'konusunu tarihten ve söylencelerden alınmış kahramansı kişilere dayalı olağanüstü, ciddi bir eylem' , komedyayı da 'toplumda daha az önemli tehlikelerle karşı karşıya kalmış kişileri ele alan oyunlar' olarak gördü. Değişik türlerde (tragedya, komedya, tragikomedya, kahramansı komedya, tragedya-bale) ürünler verdi.

Başlıca oyunları:
'Clitandre' (Tragikomedya, 1631); 'Medee' (Tragedya, 1635); 'L' illusion Comique' (Komedya, 1636 Komik Yanılsama); 'Le Cid' (Ttragikomedya, 1637 Lö Sid); 'Horatius' (Tragedya, 1640 Horas); 'Cinna' (Tragedya, 1641 Sinna)Le Menteur' (Komedya, 1943 Yalancı); Andromede (Makine Oyunu, 1650) Nicomede (Tragedya, 1651); La Toison D' Or (Makine Oyunu, 1660 Altın Post) 'Psyche' (Tragedya Bale, 1671)

Kuramsal yazıları:
Discours sur l' art dramatique (Drama Kuramı Denemeleri, 1660 Drama Sanatı Üstüe Söylem); Examen (1660, incelemeler).