oranda

hani vardır ya, olmaz olsun bunu yazan, bir insan bunu nasıl yazabilir, keşke ben yazsaydım gibi hayıflanmalar yaşarız ya. işte bu da onlardan biri. özdemir asaftan duru ve ince bir öykü adeta. okudukça tükenen, tükendikçe filizlenen.

Yüzümde hüzünden gölgeler varsa,
O hüzün yüzündendir olsa olsa.

Bilmiyorum ki bu yaşamın çoğu yaşanmamışsa,
Yaşanamadığı okunur, şimdi, daldımsa.

Özledikçe yalnız durup-susup baktımsa,
Sorulacakken nedeni nasıl sormadımsa.

Geldiğini umudumla umudla umdumsa,
Geleceğini görüyor-biliyordum, anlattımsa.

O geçip gitti ora' sına, ben göremedim, baktıysa.
Derim ki şimdi, bir daha gelse de, sorsa.

Sözümle, yüzümle, gözümle dedim, duysa.
Bense buramda onu bekledim oysa.

Yüzümde hüzünden gölgeler kaldıysa,
içimde örülen duvardan düşmüştür, çatladıysa.

bu başlığı neden ben açamadım diye hayıflandığım enfes özdemir asaf şiiri.

Ev halkı anlamına gelen (bkz: Bulgaristan Türkleri)nce kullanılan sözcük. Örneğin:
Orandaya yemek yaptım.