o nu sevmek

o' na sahip olana dek hissedilendir.

tüketiyoruz azizim. sadece maddeyi değil, maneviyatı da tüketiyoruz. birisini istiyoruz, hem ruhen hem bedenen. ulaşmak için binbir çaba, uğraş.. sonunda ulaşıyoruz, artık o bizim oluyor, sahipleniyoruz. sonra? sonra rutin oluyor. hiçbir ten teması o ilki gibi olmuyor, ilk öpücüğe yaklaşamıyor bile sonraki öpücükler. önceden olmayan şey/şeyler, artık bir rutinimiz oluyor. yemek, içmek gibi. ve ne zaman ki "olmasa da olur" diyoruz, işte o an kaybediyoruz.

ve biz kaybedene dek kıymet bilemeyen varlıklarız. işte ondan sonrası acı ve gözyaşı. e hani olmasa da olurdu? nah oluyor işte.

"O" denilen kişi çok sevilendir. ya karşılıksız ya da kaybedilmiştir. bize ait olsa "o" olmazdı yüksek ihtimalle.

o her zaman o dur öyle kalır.

bir de ''o'' yu sevmek vardır ki,daha beterdir.

bana senin için
o mu, diye sordular.
o değil, dedim onlara
anladılar...
özdemir asaf