macuncu

renk renk şekerli bulamaçları bir sopaya dolayarak satan nostaljik değerlerden biri daha.
macun tablasının kapağı koni şeklindedir. nedendir çocuk beynini çok meşgul etmiştir. birde çok az macun vermesi itirazlara konu olur sıkça.

bir uzundalga cızırtısında ikindi.

yer değiştiriyor kentin köpekleri
toplu konutla: tüyden bir gölge/sokuluyor
kapı önlerine - sen
uyuyordun içerde anne!
evlerimize yapışan sesiyle
macuncu. o renk şarlatanı/kocaman gözbebeklerinde
bir elli kuruş düşlüyor: frenkgömleğimin cebindeki sıkıntı.

bizi kaçırsın diye o tayf
dönüyoruz çevresinde beyaz olana dek
elimizde boş çubukları. saklıyoruz
babamız bilmesin.

kısadalga ikindi. gidip geliyor.

babalar topluca dönünce evlerine
(yağmurdan sonra)
çocukları ele verecek
gözlerindeki gökkuşağı...

(bkz: Derya ÇOLPAN)

ankara da bir adet meşhuru vardır.

-bi yalama verim mi şekerrr?*

-allııı ballııı güllüüü. verim mi gençler birer yalama??

-alim mi gelim mi verim mi??

gibi kalıplaşmış cümleleri vardı. eğer biz alırız da yanımızdaki almazsa o istemiyo mu diye sorar biz de cevap olarak ona uyar ve:

+istemeyooooğğ.

diye bağırırdık.

belki suratı değişirdi bazen ama o tekti. her okulun önündeki, 19 mayıs çalışmaları varken staddaki,

her park ve bahçede ki oydu.

onun macununun tadı hiçbir şeyde de yoktu. hala da yok.

kaybolup giden esnaf çeşididir. glikoz yoktu o zamanlar.

Artik ortada gorunmuyorlar acaba yasaklandi mi? Avm lerde bile olurlardi.