bugün

günde on iki saat çalışıyorum ve çay satıyorum. bazen kafamı kaşıyacak vaktim olmuyor bazen ise keyif çayı içiyorum uzata uzata. gerçekten kendi paranı kazanmak çok değişik bir his.

lakin beni üzen bir şey var. o da insanların tavırları. adam parasını verdiği için hizmeti değil beni satın almış gibi davranıyor. ve herkesin acelesi var. kimse beni düşünmüyor. ve işin tuhaf tarafı da tıp okuduğumu söyleyince tavırları çok değişiyor. az evvelkinden 164° daha ters.

yazar bu entrysinde "hepimiz insaniz. bi gülümsemeyi eksik etmeyin!" temasını işlemiştir.
Patronu doyurmaya çalışmakla olur.
büyümektir.
Dünyanın en muazzam duygularından biri. O para harca harca bitmez ya bide tadından yenmez.
Güzeldir. insan kazandıkça seviniyor.