insanlık eğrisi

osman konuk'un şiiri.

insanlık eğrisi

bir

- katışıksız bir dilek dile

kestirmeden sonsuzluk diliyorum. oluyor. ama
saatlerdir insanım, akşamsa üç gün sonra
acılarımı bilgilerimle yüzleştiriyorum
çocukları ihtiyarlarla yüzleştiriyorum
yüzümü gökyüzüyle
çıkarken yokuşunu varoluş çizgisinin
zaman tamircilerine uğruyorum

herkes aynalarından bir sonsuzluk öğrenir
nazlanarak geçerken yaşam öğleleri
bazı sevinçlerin tıpkısıysa bazı acılar
ödüller almışımdır gece bekçilerinden
yara biriktirerek sağlıklara ermişsem
zencileri tek seven güneş benim demektir

iki

- ne istiyorsun insan

bana bir fırtına ver ey bezirgân
sonra hemen gitmeliyim
yarım sessizliğimi eksiksiz ezberlemeliyim

bezirgân günlüğünü yazarken sokaklarda
sıradan çılgınlıklarla dans eder ahalisi
eşekleri, cesetleri, gözlükleriyle çoğun
yeni öcüler getirir çocuk akıllarına
çoğu da gökyüzüyle bir şemsiye değişir
beyaz üzerine şişman davranan
ey bezirgân
savaşçıysak,
gerçi silahlarımız paslı, atalarımız ölmüştür
balıksak,
denizimiz sökülmüştür
söküklerden yeryüzü dolarken ağzımıza
insansak,
çok uzağız eski iyi dostlarımıza

üç

ey bezirgân
yarın pazar ertesi
ve sokaklarda dans etmek yasak
ölüm törenleri de, topluca hüzünlenmek
yarın bir deli meydanda fıkralar anlatacak
herkes
yanındakine baka baka soyunacak
soyuna soyuna yitip gidecek

bir

- katışıksız bir dilek dile

kıyamet