devlet ve modernlesme

modernleşme iki sütunda yapılır. birincisi kurumsal yapıdaki modernleşmedir, ikincisi ise politik toplum inşaasıdır. ulus, politik toplum inşaası ile anlam kazanır. bağımlı ve bağımsız değişkenler arası belirleyici politik değişkenlerdir. türdeş olunabilinir ama bu ulus olamaya yetmez. araplar aynı dini kültürü dili paylaşır ama tek bir arap ulusu yok. önemli olan politik önceliklerdir. bu önceliklerin en küçük aktörü yurttaştır. modern devlet, devlet inşaasıdır. arkasında kapitalizm var. kapitalist ihtiyaçlar doğrultusunda modern devlet oluşturuldu. bu ekonomi-politiktir. sürecin politik tarafı modern devlettir. modern devlet sonradan icat edilmiştir. uluslarda sonradan icat edilmiştir. ulus politik bir kimyadır. kimi modernleşmeler parçalanarak oldu, kimileri bütünleşerek oldu. burda iki farklı modernleşme stratejisi önemlidir. ulus devlet mi olmak yoksa devlet ulusumu olmak. modernleşmenin başlıca evresi standartlaşmadır. standartlaşma gidilicek yerde beni nelerin beklediğini öngerebilmemle ölçülür. webere göre modernleşme insanın muhtemel eylemlerinin önceden belirleyebilmemizi sağlar. bu dil, din, kanun birliği ile sağlanabilir. kapitalizm bu standartlaşmayı sağladı. feodal çağın bir çok farklılık gösteren yüzünü tıraşladı. çünkü kapitalizm standart bir pazar birliği üzerinden iş yapabilir. yani modernleşmenin birinci aşaması standartisazyondur. birinci aşama kurumsal yapıyla ilgilidir. monarşiyi desteklemiştir. yerellikleri tıraşlamıştır. ikinci aşama bütünleşmedir. tanımlanan coğrafyada, modern devlete bağlıi kralda bütünleşen politik bir toplum kurulmasıyla oluşur. üçüncü aşama katılımdır. modern politik toplum katılımcı bir toplumdur. eski dünyanın seçkinleri, burjuvazi ve işçi sınıfının politik arenaya dahil edilmesi ile ilgilidir. dördüncü aşama ise yeniden dağıtım süreçlerinin pekiştirilmesidir. politik işleyişin rutinleştirilmesidir. bu dört aşamalı modernleşme teorsi, arkasında yüzyılları barındırıyor. modernleşme tarihi kanlı bir tarihtir. bu aşamaların her birinde akıl almaz savaşlar, isyanlar, devrimler vb. kanlı olaylar yaşanmıştır.

devlet mekanizması ezen sınıfların yani azınlığın elinde bulunduğu sürece modernleşmesi gelip geçici kalacaktır. sadece göstermelik bir modernleşme olan bu değişim gerçek anlamda tam bir fiyaskodur. günümüz toplumunda gösterilen ilerleme çabaları büyük sermayecilerin yalnızca kendi sefilliklerini devam ettirme çabasıdır. misal olarak yıllardır çalışmalarına rağmen tam otomasyonu halen daha tam olarak sağlayamamış olmalarıdır.

modernleşme ilericiliktir, elbette bu yüzden şartlara göre değerlendiriliri. bundan bir kaç yüzyıl önce burjuvalı bir ulus toplumu yaratmak ilerici bir hareketti. bu yüzden de devlet mekanizmasında modernleşmeydi. fakat zamanla gericileşerek egemen güç haline geçenler yeni sömürücüler oldular ve ilerlemenin önüne aşılmaz setler koyarak modernleşmeyi durdurdular. bu yüzden günümüz toplumunda modernleşme adına atılan adımlar samimi olmamakla birlikte kökten bir değişim değildir. ancak halkın kendi güçleri ile yapılacak olan modernleşme gerçektir.

devletin modernleşmesi için üretim ilişkilerinin ve paylaşım mekanizmasının değşimesi şarttır. modernleşme için genel kitlelerin eğitimi gerekmektedir. bu yüzden yeni yüzyıldaki modernleşmeyi eğitelecek halk kitleleri sağlayacaktır. gerçekten eğitilmiş ve özgürlüğe bırakılmış zihinler ile sağlanacaktır bu.

insan faktörüdür. devlet dedigimiz neticede insandır. insanların meydana getirdigi bir kurumsal organizasyondur. insan modernleşirse devlette modernleşecektir.