bir gece

Dünya saçması bir türk filmi. Sözde flashbackler filan var. Hiç biri birbiriyle bağdaşmıyor amk.

sözlükte kimsenin yazmadığı türk filmi.

bir gece binbir ızdıraplı hece
yıldızlar bile küsmüş
yok olmuşlar bile bile
camın buğusuna ismini yazıyorum
dünya uykuda ben hâlâ direniyorum

bir gece binbir bilmece
çözemedim yokluğunu
kaldıramadım yüreğimdeki boşluğunu
halime aldırmadan, uyumuyorum
bir gece karanlığında ismin yazılı
bakıyorum ama göremiyorum
koybolmuş insanlar
silinmiş gözlerimden hatıralar
ama ben seni unutamıyorum.

abdullah deniz

mehmet akif ersoy' a ait tüyleri diken diken eden şiir.

ayrıca ertuğrul erkişi' nin safahattan şarkılar albümünde muhteşem yorumladığı halini dinlemek için http://www.youtube.com/watch?v=na5iqijggdk

Üstad Mehmet Akif Ersoy'un tarif edilemez tespitsel şiiridir. Mükemmeldir, muhteşemdir.

Lütfen yavaş yavaş, sindire sindire, aklede aklede 3-4 kez okuyun!

"Ansızın gelebilirim" diye devam eden, Ümit Yaşar Oğuzcan tarafından yazılmış olan şiir.
Rüştü Şardağ tarafından da bestelenmiştir.

Bu kadar yürekten çağırma beni!
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.

Belki de hayata yeni başlarım,
içimde küllenen kor alevlenir,
Bakarsın hiç gitmem kölen olurum,
Belki de seversin beni kim bilir.

Kal dersen, dağlarca severim seni,
Bir deniz olurum ayaklarında,
Aşk bu özleyiş bu, hiç belli olmaz,
Kalbim duruverir dudaklarında.

Ya da unuturum kim olduğumu,
Hatırlamam belki adımı bile,
Belki de çıldırır, deli olurum,
Sana kavuşmanın heyacanıyla...

Aşk bu, bilinir mi nereye varır,
Ne durdurur özlemini, seveni...
Bakarsın ansızın gelebilirim,
Bu kadar yürekten çağırma beni.

sairlerin efendisi Mehmet Akif Ersoy'un, alemlere rahmet; peygamber efendimiz (sav) icin yazmis oldugu mükemmel siir.

bir gece

On dört asır evvel, yine bir böyle geceydi,
Kumdan, ayın ondördü, bir öksüz çıkıverdi!
Lakin, o ne hüsrandı ki: Hissetmedi gözler;
Kaç bin senedir, halbuki, bekleşmedelerdi!
Nerden görecekler! Göremezlerdi tabi'i:
Bir kere, zuhûr ettiği çöl en sapa yerdi;
Bir kere de, ma'mûre-i dünya, o zamanlar
Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi.
Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta;
Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi!
Fevzâ bütün âfâkını sarmıştı zeminin,
Salgındı, bugün Şark'ı yıkan, tefrika derdi.

Derken, büyümüş, kırkına gelmişti ki öksüz,
Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi!
Bir nefhada insanlığı kurtardı o ma'sum,
Bir hamlede kayserleri, kisraları serdi!
Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi;
Zulmün ki, zeval aklına gelmezdi, geberdi!
Âlemlere, rahmetti, evet, Şer'-i mübini,
Şehbalini adl isteyenin yurduna gerdi.
Dünya neye sahipse, onun vergisidir hep;
Medyûn ona cem'iyyeti, medyûn ona ferdi.
Medyûndur o ma'suma bütün bir beşeriyet...
Yâ Rab, bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret.