anne maymun

--spoiler--
Lisedeydim, elime maymunlarla yapılmış deneylerle ilgili birşeyler geçmişti, onları okuyordum, deneylerden bir tanesi annelik duygusu üzerine idi.Dünyanın en güçlü duygusu olduğu söylenen annelik duygusu anne maymun ve yavrusu üzerinden test ediliyordu.Tabii ki insana en yakın hayvanın maymun olduğu düşünüldüğünden.Anne maymun ve yavrusu cam bir fanusa konuyor ve fanus alttan ısıtılıyordu , fanus içindeki anne ısıyı fark ettiğinde hemen yavrusunu kucağına alıp onu ısıdan korumaya çalışıyordu, ısı arttırıldığında da yavrusunu koruma içgüdüsü ile yavrusu kucağında ayakları üzerinde zıplayarak, tek ayak üzerinde zıplayarak veya ayakları yandıkça bir ayağından diğerine sekerek ısıya karşı hem kendini hem yavrusunu korumaya devam ediyordu , ancak ısı dayanılmayacak kadar arttırıldığında anne yavrusunu yere atıp üzerine çıkıyordu, böylelikle deneyde maymunun annelik duygusunun gücü çeşitli aşamalarda test ediliyordu..Bunu okuduğumda hem hayvanlara yapılan eziyetten kanım donmuştu, hemde ne yalan söyleyeyim eğer annelik gerçekten dünyadaki en güçlü duyguysa ve en güçlü duygu bile hikayeyse diye hayal kırıklığına uğradığımı, akabinde annem ne yapardı , ben anne olsam aynı şey başıma gelse ne yapardım diye düşündüğümü hatırlıyorum.insanla maymun aynı değildir diye de düşündüm elbette. Yinede cevabını veremediğim,bilemediğim sorular ve konunun benim için şok edici etkisi ile bu sorular zihnimde takılı kaldı.Can pazarı anlarında anne baba davranışlarını sergileyen haberler hep ilgimi çekti, yangından, depremden çocuklarını kurtarmaya çalışan anne babalar , böylesi kritik anlarda söz konusu çocuklarının canı olduğunda onları kurtarmak için nereden geldiğini bilmedikleri acayip bir güçle donanarak doğa kanunlarını alt üst eden anne babalar…. Ama maymunun test edildiği aşamalardan kurtulamadım yani herkes belirli bir noktaya kadar annelik içgüdüsü ile yavrusunu koruyor,elinden geleni yapıyor ama belirli bir eşiğe gelince annelik içgüdüsü kendini yaşamda kalma içgüdüsüne teslim mi ediyordu acaba? Sonra bir gün üniversite sınavlarına hazırlanmak için gittiğim dershanede deprem oldu,birinin deprem oluyor dediğini duydum,sonra ortalık karıştı ve herkes koşturmaya başladı,tabii bende ,kendimi en son dışarıya çıkmaya çalışırken dershanenin giriş katında buldum.Arası yok, deprem oluyor sesi ile giriş katı arasına varışta neler oldu hiç hatırlamıyorum,oraya nasıl geldim bilmiyorum,sadece koştuğumu hatırlıyorum, kendimi orada bulunca şok olmuştum,yaptığıma inanamadım,etrafıma şaşkın şaşkın baktığımı hatırlıyorum.Arada bilincim nereye gitmişti bilmiyorum,diyeceğim o ki ben insanım ama sadece korku bende bilinci ve düşünceyi durdurabildiyse, maymun bunların yanında birde acıyla kavrulunca nereye gitti kimbilir? Peki bilinç yoksa acı,korku birleşip düşünme ve bilinç yok olunca ne kadar annelik yaparız? Benliğimizin en ilkel yanları annelik içgüdüsüne egemen olabilir mi? Bence olabilir. Ve kimse o anı yaşamadan ne yapacağını , nasıl davranacağını bilemez. Ne diyeyim Allah hiçbirimizi maymununkine benzer bir deneyimle test etmesin. Veya çocuğunu kapı önüne bırakan , ölüme terkeden veya öldüresiye döven , duygusal veya fiziksel şiddet veya taciz uygulayan anne ve babalar bu kategoriye girebilirler mi? Neyse , bu başka bir yazının konusu…
--spoiler--

eski sevgilidir. trip atmak için çocuksu mızlamalarla boynuna sarıldığınız için,
"anne maymun, yavru maymun" demiştir. aslında uyuz olma belirtisi olan bu laf size dokunmuş, derin yara açmıştır.
o sizi terkettiği zaman,
"anne maymun yavrusunu bırakıp gitmezdi" diye mesaj atarsınız kalbiniz salya sümüktür. fiziksel olarak da salya sümüksünüzdür zaten.
Ama dedim ya aslında uyuz olma ifadesi olan bir laf bu diye.
Bu mesaj karşılık bulmaz. Anne maymun yavrusunu çoktan terkedip gitmiştir. Ardına bakmadan.

(bkz: kadınların aşık olduğu erkeklerde anneyi araması)

Zira yırtıcı maymunların yavrularına karşı davranışı daha farklı olabilir.
Fakat ortalama olarak yavrularını bir kediden fazla sahipleniyorlar.
Bence bebek maymunlar kesinlikle underrated hayvanlar. Bir yavru kedi köpek kadar sevimliler.