alarm ertelemek

müptelası olduğum eylem.

hafta içi her gün yapmak istediğimdir.

asla yapmadığım eylem.

ben 5 er dk. arayla 3-4 alarm kuruyorum onun yerine.

hayata karşı en asi tavrımdır kendisi. bir de okulda akademisyenler tuvaletine sıçarım. benden anarşist neyin olmaz.

Ertelemekten bıkıp kapatmalara karşı alınan önlem.





(resim:#1)

Sabah vardiyalarında vazgeçemediğimdir.

uyanma rutinim.

işte esas risk budur olay. bir de bağımlılık etkisi var. her sabah en az 6 alarm ertelerim. bazen bir bakarım kalkmam gereken saatten üç saat geçmiş erteleye erteleye.

insanın modern dünya köleliğine karşı her sabah istisnasız kazandığı ama en nihayetinde topyekun kaybettiği o trajikomik, 5 dakikalık mikro-bağımsızlık savaşı.
aslında sadece bir "düğmeye basma" eylemi değildir bu; insanın kendi varoluşuyla, sistemle ve akıp giden zamanla girdiği en samimi, en savunmasız diyalogdur. o ilk çalan melodide gözünü açtığında, omuzlarına binecek olan günün yükünü, sorumlulukları, "yetişmen gereken" yerleri düşünürsün. sonra o erteleme tuşuna basarsın ya; işte o an dünyaya çekilen en şefkatli sinedir. "bana 5 dakika daha dokunmayın, ben hala o rüyadaki, o güvende hissettiğim yerdeyim" çığlığıdır.
o 5 dakikalık aralıklarda görülen rüyaların derinliği, hiçbir gece uykusunda yoktur. çünkü içinde kaybetme korkusu vardır, zamanın daraldığı hissi vardır. yorganın altına biraz daha sokulup, cenin pozisyonunu alarak dışarıdaki o soğuk ve acımasız gerçekliği ertelediğini sanırsın.
ama acı gerçek şudur ki; her erteleme, kaçınılmaz sonu sadece daha stresli hale getirir. saat 07:00'deki o huzurlu teslimiyet, 07:25'te yerini bir panik dalgasına bırakır. yine de insan yarın sabah o tuşa aynı umutla basacaktır. çünkü insanoğlu, yenileceğini bile bile o sahte vaha anını satın almayı sevecek kadar zavallı ve duygusal bir canlıdır.
günün sonunda, hayalleriyle gerçekleri arasında sıkışmış modern insanın en özgün, en hüzünlü sığınağıdır bu 5 dakikalar.