1916

einstein'in genel gorelilige dair calismalarini yayinladigi yil. o yillarda bu calismalari anlayan insan sayisi o kadar azdi ki einstein bunu yillarca newton kanunlarina alismis koca bir topluluga nasil anlatti bu cidden merak konusudur.

ağlatan bir motörhead eseri introsu bile baştan uyarmaktadır.

''I called my mother and she never came''

kısmında kalpleri fethetmiştir.

hangi milletten olursanız olun yıkımın acısını anlatan parça.

Nonoş ergen motörhead dinleyicilerinin bilmediği aşmış şarkı.

pancho villa seferi'nin başladığı yıldır (harekat 1917'de bitmiştir).

Lemmy e her turlu soylemenin yakistigini kanitlayan sarkilarindan biri daha.

o sırada ingiltere'ye bağımlı olan irlanda'da büyük bir ayaklanmanın gerçekleştiği yıl. ingiltere, o an için önüne geçmeyi başarsa da, irlanda'daki bağımsızlık mücadelesi yatışmamış ve bu ayaklanmadan 5 yıl sonra ingiltere, irlanda'nın bağımsızlığını tanımak zorunda kalmıştır.

her dinlediğimde hüzünlendiren motörhead şarkısı..

bindokuzyuzonalti.

sözleri aşağıya aktarılmış bir motorhead şarkısı (bkz: aşağı)

16 years old when i went to war,
to fight for a land fit for heroes,
god on my side, and a gun in my hand,
counting my days down to zero,
and i marched and i fought and i bled and i died,
and i never did get any older,
but i knew at the time that a year in the line,
is a long enough life for a soldier,
we all volunteered, and we wrote down our names,
and we added two years to our ages,
eager for life and ahead of the game,
ready for history's pages,
and we fought and we brawled and we whored 'til we stood,
ten thousand shoulder to shoulder,
a thirst for the hun, we were food for the gun,
and that's what you are when you're soldiers,
i heard my friend cry, and he sank to his knees,
coughing blood as he screamed for his mother,
and i fell by his side, and that's how we died,
clinging like kids to each other,
and i lay in the mud and the guts and the blood,
and i wept as his body grew colder,
and i called for my mother and she never came,
though it wasn't my fault and i wasn't to blame,
the day not half over and ten thousand slain,
and now there's nobody remembers our names,
and that's how it is for a soldier. * *