her kavga ettiğimizde öyle çok ağlıyor üzülüyordum ki ayrılırsak hepsi geçecek sanıyordum. Tüm sevgim bitti sanıp senden ayrıldım. Sensiz güzel bir sene geçirdim. Kiminle konuşsam ayrıldığım için hiç pişman değilim diyordum hep senden çok daha iyi insanların karşıma çıkacağını ümit ediyordum. O zamanlar akıl hocalarım kimdi bilmiyorum. Nasıl olduysa hep mutlu olduğumu sanıyordum. Sonra aşka inancım kalmadığını hissettim, her şeyden soğudum. Tekrar seninle arkadaş olduk. Öncekinden daha dürüsttük bu sefer. Tüm duygularımız bitmişti sonuçta. O anılarımızı gömdüğüm şehirden ayrılmadan önce en son gördüğüm insan sendin. O mahalle ve son olarak o bakkal. Bugün istanbula kız arkadaşının yanına gittin. Paylaştığın fotoğraf içimi çok ısıttı senin için çok mutlu oldum. Ama uykumu kaçıran bi tatsızlık vardı üzerimde. Bizim dinlediğimiz o yabancı şarkıyı açtım. Let me down slowly. hıçkırıklı ağlamaya başladım. Anılarımız geldi aklıma. Seninle yaşarken ne çok duygusal olduğumu, anın tadını çıkarmadığımı ve her şeyi zehir ettiğimi gördüm anılarda. Beni böyle üzen ne bilmiyorum. Ağlamayalı o kadar zaman olmasına rağmen neden şimdi sebepsizce ağlıyorum bilmiyorum. Bencillik olmasını istemem tabiki mutlu olmanı en çok ben isterim. Ama bilmiyorum . Paylaştığın fotoğraflar, arkadaşının senin fotoğrafını çekmesi falan. Aklıma kendim geldim. Ne saf ne güzel sevdim seni. Nasıl hayrandım sana. Hep sen en çok sevdin sanıyordun, kendini ona inandırmıştın. Ben sonra bıraktım sevmeyi çünkü sen daha çokaşık olmuştun bana. Bilmiyorum bilmiyorum

çıkardığın donu giyersen ömür boyu pişmanlık yaşarsın.. bırak da ne olduysa olsun istediği yoldan gitsin, sonuçta o yolun yolcusu