yürüyerek gitmekten iyidir be, bu da bir şey.

edit: silmeye kıyamadım, adamlar lafı ağzıma tıktı.

ben de gideceğim. seneye. ilk geldiğim zaman hadımköy dediler, sonra bi' baktık avcılar oldu. sonra ikinci dönem başladığı gibi "hadımköy kesin olarak" dediler. ne yapacağımızı şaşırdık doğrusu. cerrahpaşa'danım ben. artık ana kampüste bile ayrımcılığa maruz kaldığımızı söyleyebilirim. yemekhane için karta para yatırdığımız kiosku bile ayrı yapmışlar. ayrı bir turnikeden giriyoruz. zaten binalarımız ana kampüste değil orası ayrı mesele. bir şey olduğunda da cerrahpaşa ile beraber bir kaç fakülteyi almıyorlar içeri ana kampüsten. eğitim gördüğümüz yer kötü halde sayılır beyazıt'ta. vefa dersin o dersin bu dersin. yine de vefa güzel binadır yalan yok, fakat prefabriği var. amfimize amfi demeye bin şahit ister. üstüne, avcılar'daki binaların deprem tehlikesinde olduğunu öğrendik. hadımköy'deki binalar zaten 96 yapımlı, onlarda bile yıkılma tehlikesi vardır elbet. gerçi istanbul'daki çoğu binada yıkılma tehlikesi var o da su götürmez bir gerçek. bir çoğumuz bile bile ölüme gitmekten şikayetçi. gideceğimiz binada 2 kat sular altındaymış onu da öğrendik. açıkçası oldukça hoşnutsuzuz bu durumdan. çoğumuz aileden ayrı kalmayalım diye istanbul'u tercih ettik, bunun üzerine ev tutmak zorunda kalacağız. herkes diyor işte "ev tut bak göreceksin hayatın güzelleşecek" neyin güzelliği bu? kendi evini idare etmek için öncelikle paraya ihtiyacın var. benim etim belli budum belli. o eve para gittiğinde benim dışarıda yapabileceğim bir şey kalmıyor. hadi onu geçtim, ben her sabah abartısız 3 saat yol çekeceğim ev tutmazsam eğer. beyazıt'a giderken sürekli yerin altından gidiyorduk zaten orada sorun yok, metrobüsü çıktı. yurt desen şehir içindekilere kolay kolay yurt verilmez. iki arada bir derede kaldık. yatay geçiş desen attan inip eşeğe bineceksin. belki mübalağa etmiş olabilirim ama doğru. git desen yine zor. tamam eyvallah, kampüs güzel hoş fakat benim evim bildiğim dünyama ~45 km uzak. 45 nedir ya? zor iş, vallahi zor iş.