deliliğe övgü

insanın üzerinde "ben sana demiştim" etkisi yapan eserdir.

şöyle ki; ne zaman azıcık melankoliye dönmek istese biçare ruh akla hemen erasmus gelir. ya da belirli amaçlar için ertelenen mutluluk varsa planlarda kendini bir anda kitaptaki anlatılanlarla özdeşleştirir insan. çok garip ki, kola içmek istendiğinde o malum çok bilinen markanın adı bir anda ağızlardan dökülür ya da kağıt peçete almak isterken "abi bi selpak" dersin hani.

daha da kötüsü, kitap okurken, bir konuda bilgi sahibi olduğunu düşünürken ya da işindeki başarı oranının diğerlerinin çok üstünde olduğunu farkettiğinde yine "deliliğe övgü" kırmızı kırmızı neonlarla beyinde parlar. beğen kendini bakalım. aha sana demiştim.

överken yeren yererken öven "deliliğe övgü" nün hangi kısmındayım acaba dersin ya.

işte o çok sıkıcı. bir anda ego yerle bir oluveriyor. allahtan çok yüksek değil de darmadağın olmuyor düştüğünde.

ben böyle hissettim.