şah ve sultan

kitabın genelinde sevgi konusu işlenmekte (yazarın diğer kitaplarında olduğu gibi) ama özellikle 43-44-45 nci sayfalarda yazılanlar altı çizilecek nitelikte.
"... acaba sevginin bir adı da kendine güvenmek miydi?... " ... "... ama kendine güven ile kendini beğenme arasındaki ince çizgiyi nasıl ayırt etmek gerekiyor?..."
"... sevginin bitebilen bir şey olduğunu yahut gittikçe kuvvet ve güç kazanabildiği gibi zamanla zayıflayıp etkisizleştiğini o vakit kabul ettim...." ... "belki de aşırı sevgi kıskançlığı, kıskançlık uzaklaşmayı, uzaklaşma da azalmayı tetikliyordu...." ... "insan sevgi ile yaşar, sevgisiz ölürdü. sevgi bir cennet, sevgisizlik de cehennem sayılırdı. sevgisiz yaşayanların ölülerden farkı kalmıyordu çünkü."
"... o gece sevginin karşılıklı oturup birbirinin yüzüne bakmak olmadığını, bilakis yanyana oturup aynı noktada ortak bir hedefe bakmak olduğunu anlamıştım." ... "insan sevgiye hükmeder; ama aşk insana hükmeder!"