yalnızlık

anlamıyorum, anlamıyorum, anlamıyorum...

sadece kendinden olanı, kendi ailesini, kendi arkadaşlarını, kendi ülkesini, kendi dinini sevenler, seni, beni; bizi, nasıl sorgular?

nasıl sorgular arkadaşım? neden sorgular?

nerede kaldı anlayışınız? nereden kaldı hoşgörünüz? açacak kucağınız yok muydu da dışladınız? yazık değil mi bu yaşama, yaşanamayanlara, ya da yaşanmak zorunda kalanlara?

insan insanı yalnızlığa mahkum eder mi yahu? eder mi?

insan tek olunca yalnız olmaz mıydı? nedir öyleyse bu kalabalıktaki sessizlik?

hangimizin yanlışı yok ki, yanlış olanı affedemiyoruz? biriniz düşseydiniz bu hale, en mücadeleciniz bile yılsaydı, tek saniyelik muhabbet için onun bunun gözünün içine bakar hale gelseydi, ne yapardınız?

anlamıyorum ki ben..