ekonomik kriz

yıl 2010 bu ekonomik krizi nasıl iktisadi ve siyasi terimlerle anlatacagımı bilemiyorum ama kendi ulkemde olanları resmetmek istiyorum.
yer bulgaristan 100 000 kişilik bir kasabaydı sliven bir zamanlar. bir zamanlar dedigim belkide bir 10 yıl once. şu an ise bir koyden farksız sokanıza çıkıyorsunuz ve uç beş kişi anca gorebiliiyorsunuz. en işlek cadde işe bom boş kafeler magazalar bir bir kapatılıyor. açık olan ise deyim yerinde ise sinek avlıyor. nerde bu insanlar sorusu geliyor aklınıza herhalde. hepsi yurt dışında almanyada belçikada hollandada ispanyada ingilterede. orada en kara işi yapmaktadırlar. hasta bakıcılıgı, amelelik, kır işi ve hatta ve hatta fahişelik. burada kalanlar ise belkide cesaretleri yok, belki ulkelerini seviyorlar ya da artık yaşları ilerlemiştir ve o yuzden gitmiyordurlar. ama tek bir gerçek var o da resmen dilenci gibi oldukları. yaşam kalitesi diye birşeyden soz etmek mumkun değil. tek dertleri bugun karınlarını doyurmak. giyim alan yok uzerlerindeki giysiler belkide gençliklerinden kalmadır. çunku hepsi buram buram sandık kokuyor ve birazda kominizim.

her yerde aynı sozler iş yok para yok. insanların bakışlarında nevrotik bir belirsizlik. bir çekmişlik ve bir mutsuzluk. sanki hiç yaşamışlar surekli mucadele etmişler gibi bir halleri var. yaşadıkları evler apartmanlar ise eski mi eski. onlarda kominizim rejiminden kalma 40 ve 80 metre kare arasında degişiyorlar. kendilerine ozgu bir kokuları vardır. kuf ve kanalizasyon kokusunun karışımını hayal edebiliyorsanız işte o.

sliven ise dokuma fabrikalarıyla unludur. osmanlı imparatorlugunda ilk burada tekstil fabrikası açılıyor. ve gelin gorun ki şu an buradaki tekstil italyanların elinde. 1000 kişilik iş yeri saglıyorlar. ve inanın insanlar bu iş kapısı var diye minnetar. iş ne kadar agır olsada. ve onlardan biriside benim annemdir. ve işte ekonomik kriz buraya kadar geldi ve fabrika kapatılıyor...

ve şimdi koskocaman bir belirsizlik.