ah

sevgilinin kaşları yaydır, kirpikleri oktur. sevgili aşığı süzer, ona bakar ve aşığın gönlüne bakışlarıyla oklar gönderir. oklar aşığın gönlünü paramparça ederler fakat aşık ok yağmurunun bitmesini istemez, devam etmesini ister. çünkü oklar bir yandan aşığın gönlündeki ateşi körüklerken bir yandan da aşığın gönlündeki ateşi söndürmektedir. çünkü peykan(ok) yapılırken su ve ateş kullanılmıştır. okun özünde ateş olduğu için ateşi körükler; su olduğu içinde ateşi dindirir. aşık okların acısından çığlıklar atar ve inler. inlerken ah sesi çıkartır. aşığın ağzından çıkan "ah"lar ateş gibidir. ayı ve güneşi tutuşturur. aşığın ağzından çıkan buhar ise yeryüzünü yeşertir, kırlarda çiçekler açtırır. ayrıca aşığın ah sesiyle inlemesinin bir anlamı daha mevcuttur. ah kelimesinde allah kelimesinin ilk ve son harfi vardır. yani aşık dünyevi değil uhrevi bir aşkın yolcusudur.