şehirler arası aşk yaşamak

aşk sadece tensel temasta varlığını göstermez bence. bence eğer birine gerçekten aşıksan, gözlerinin içine baka baka 'seni seviyorum' diyememenin vereceği hüzün, yerini ağızdan çıkan her kelimede haykıra haykıra 'seni seviyorum' diyebilmenin mutluluğuna bırakır. sevgiliye dokunamamak, kokusunu içine çeke çeke sarılamamak eksiklik değildir gözümde. o yokken bile yüreğim sıcacıksa, aklımdan çıkmadığı bütün zaman dilimleri içinde yüzümde gizli ya da açık bi gülümseme varsa zaten hep sarılıyorumdur ben ona, hep tutuyordur o elimi, kimse göremez orası ayrı mevzu tabi.

zor olmasına zor. yaşayan biri olarak reddedecek değilim. ama telefonun ucunda ya da bilgisayar ekranında güldüğünü görmek ya da duymak yetiyor insana. azla yetinmek demek neymiş öğreniyorsun zor olsa da. kıskançlıklar, anlaşmazlıklar bazen belki haddinden fazla olsa da, iki taraf birbirine güvendikten sonra kime laf düşer ki ilişkiyi ya da aşkı sorgulamaya?