sivas

zerrin taşpınarın kendi yaşamışlığından yola çıkarak yazdığı bir şiirdir. tam da şu şekildedir;

Ölümün hasatıydı Sivas ve bol oldu ürün

bir tırpanın ucunda savruldu sesimiz

sesimiz Yasemin,Gül,Hasret

ince ve uzun kanatları kırlangıçların

sesimiz sabah serinliğinin çiğ damlaları.



Unutsun bütün şarkılarını bu şehir

unutsun ipeksi dönüşlerini turnaların

unut beni sevgilim

yarısı kül bir kadınım artık.



Hep böyle ıssızmı olur katliam sonrası kentler

ırmak bile susarmı,rüzgar korkar mı sokalardan

bitermi çığlık ateş ve dumanla..?



Sevgilim insanla kulun çalıştığı yerdeyim

inançsızım,iğretiyim,küskünüm

yine de özlüyorum yaşamı.



Ölü çocuklar da doğurgandır ölü aşklar gibi

kesilmiş kavaklarda ıslık çalar

dilini yitirmişse de şiir

bir deniz feneri çizmenin tam zamanıdır.





Temmuz 1993

(Anılarda Şimdi'den)