suadiye

istanbul'a dahil olduğunu okula başladıktan sonra öğrendiğim semt. burada oturan insanlara istanbul'dan (karşıdan yani) hafta sonu misafirler gelirdi. deniz otelin duvarlarını yalardı. üstsüz girerdik denize (altsız da girsek kimsenin bakmayacağı yaşlardı.)

hep güzel, hep sakin, hep dingin ve mutlu bir semtti. önce deniz girilmez oldu, sonra sahil yolu geldi. otelde kumarbazlar cirit atmaya, silahlar patlamaya başladı. eskiden yüzü denize dönük semt caddeye de dönemedi, içine kapandı. (ya da insan nasıl görmek istiyorsa öyle görüyor zamanın etkilerini.) hala güzel bir yer ama. (ankara'nın en güzel yerine tercih ederim.)