çöpçü babasından utanan mühendis kız

!! hiç bır zaman başarılı olamayacak insandır . !!

babam pazarcılık yaptıgında pazarda tezgahın üzerıne cıkıp terlık sattığımda '' gel vatandaş gel '' diye henüz 10 yaşlarındaydım.. 4 cocuk okutuyordu babam evın tek calışanı.. ilkokulda pazarcının kızıydım ama gocunmadım pazardan kaptıgım şatış ağzı ile öğretmenlerime arkadaşlarıma bile babama yardımcı olmak terlık satmaya calıştım ..
sonra babam fırında çalışmaya başlamıştı gece evden cıkıyordu ertesı gun öğleden sonra gelıyordu , okul dönüşü yolunu beklıyorduk elinde sıcacık kendı elı ıle yapmış olduğu ekmeklerın kokusu hala burnumdadır . Hala arkadaşlarım fırıncının kızı derler bana .. 4 cocugunuda okuttu bır gun bıle of demedı babacıgım .. başkalarının renklı tvlerı varken bızım karıncalı sıyah beyaz televızyonumuz vardı ama bızım evın huzuru kımsede yoktu ..Kardeşlerımın hepsı karnelerını baştan aşagı beş getırırken ben zayıflarla dolu karne getırdıgımde ''babasının kızı '' derdı .Ben onun kızıydım o da benım bırtanecık babacıgım .. Yıllar gectı babama baktıkca yuzundekı cızgıler , sacındakı aklar hepsı bızım ıcın.. onun o pamuk ellerınden defalarca öpüyorum .. ve şu anda yaşadığım hayatın ,konumumun hepsının o ve sevgılı annem sayesınde oldugunu , onların haklarını hıc bır zaman odeyemecegımı bılerek onun evladı olmaktan gurur duyuyorum ..
babamın bır lafı vardır '' ben senelerdır sıze helal lokma yedırdım isterım kı yolunuzu dogru secın elınızde bır işiniz olsun ayaklarınızın üzerınde durun , ama bır şeye dıkkat edın sizi bılenler , tanıyanlar sadece ''Esın '' dıye tanımıyor , ahmet'ın kızı Mehmet'ın kızı dıyor ''bana hep guzellıklerınız , ıyılıklerınız , başarılarınız gelsın '' benım adımı taşıdıgınız sürece .. yarın evlendıgınızde de aynı şekılde eşınıze , eşınızın aılesıne laf getırmeyecek ınsanlar olun kı , senın baban senı nasıl yetıştırmış demesınler .. Bızım için bır omur heba eden gecesını gunduzune katan babamın tek ısteği ''ona laık cocuklar '' olmamız, makama , paraya , hırsa kapılmadan ne oldugunu , nereden geldıgını unutmamamızdı ..

Şimdı bır şırkette yonetıcıyım ve ılk plaketımı alıp eve götürdüğümde babamın gözunden dökülen yaşları hıc unutmam .. belkı de yılların verdıgı yorgunlugun karşılıgıydı .