kahraman tazeoğlu

kendi sesinden dinlenildiğinde daha da bir acıtan şiirler yazan şairdir.

Binmediğim hiç bir otobüs,
Beklemediğim hiç bir durak kalmadı bu şehirde.
Gittikçe azalıyor hayat,
Neyi erken yaşadıysam,
Hep ona geç kalıyorum.
Sana göçüyorum her sonbahar,
Yolların çıkmıyor aşkıma.
Unuttuğun yağmurların adı saklımda.
Seni içimden terk ediyorum...

Susmaktan yoruldum,
Kuşlar ve şarkılar bu şehri terk edeli beri.
Efkar demliyorum gözlerimde.
yaşlarımı, yanağıma varmadan öldürüyorum.
Tam sancağımdan yaralıyorum kendimi,
Alnını yüreğime dayadığın güne bakıp,
Seni içimden terkediyorum...

Ne unutacak kadar nefret ettin,
Ne hatırlayacak kadar sevdin.
Yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin biliyorum,
Beni hep bulmamak için aradın.
Yanılgımdın.
Yandığımdın.
Yangındın...

Sensizliğe yenilmek,
Sana yenilmekten zor olsada,
Ardımda bir sürü "belki"ler bırakarak,
Seni içimden terk ediyorum...

Şimdi;
içimde öldürecek bir anı bile bulamayan,
iki yarım kaldık,
Tamamlayamadık bizi.
Elinden tutamadık yanlızlığımın.
Saçlarımıda uzaklarına gömdün...

içimin mavisi senin okyanusundandı,
Al! geri veriyorum.
Kilitleri hep yanlış kapılara vurdun.
Devrilmiş vagonlara dönerken gözlerim,
Sana bensizliği terkediyorum.

"Yârime uzanmayan bütün dallarım kırılsın" demiştin,
Aşk içinde doğmuşsa nereye kaçabilirdi?

Ne tuaf değil mi?
içimi acıtanda sendin,
Acımı dindirecek olanda.
"Ya öldür beni"dedim,
Ya da git benden.
içi bulanık bir sevdanın ucunda,
Seni kaybettim.
Aldırmadın aldırmalarıma,
Bir gecede yakıp yârini,
Şafaklara sattın ihanetini.
Küllerime basanlar bile utandı yaptığından.
işte soluk bir ömrün son nefesi.

Benden,
içimden,
Terkediyorum...

Kahraman Tazeoğlu