kök

Sözcüğün, anlam taşıyan en küçük parçası­na "kök" denir. Kök, daha da küçültülüp kısaltıldığı zaman an­lasızlaşır, anlamı bozulur.

Her dilin kendine özgü bir "kök" yapısı vardır.

Türkçede kökler bir veya iki hecelidir. Eklemeli dillerden olan dilimizde kök, sözcüğün baş kısmın­da bulunur, ihtiyaca göre gerekli ekler sona ekle­nir:"kömürlüklerde" sözcüğünün anlamlı en kü­çük parçası "kömür" sözcüğüdür.

"-lük", yeni anlamda sözcük yapan bir ek­tir, "-ler" ve "-de" ise sözcüğe cümledeki görevine göre şekil veren eklerdir.

Kökler dilin ana malzemesi olup, bilemediğimiz zamanlardan beri vardır. Sonradan yapılmazlar. Gereksinim duyduğumuz sözcükler, bu köklerden yararlanılarak yapılır.

Kökler ikiye ayrılır:

isim (Ad) Kökleri
Fiil (Eylem) Kökleri