ben sevgisi

insanın kendini sevmesidir ki bencillikle alakası yoktur.

uzaklığını ölçebildiğim yerler var, göze çarpan ovalar, yüksek binalar, hareket kabiliyeti edinmiş nokta formunda araçlar...
bir de ölçemediğim, göremediğim, "işte şurası!" diyemediğim yerler var...
kaldığım ev, kahvaltı yaptığım cafe, yemek yediğim restoran, beni içinde barındıran, dünyadaki en şanslı tuğla yığınları.
kurallardan sıyrılıp, gerçeklerden soyutlandığımda sol yanımı gösteriyorum insanlara,

"işte burada!" diyorum
tuğla yığınım..

sabah uyandığımda soluma dönüp savuruyorum en afillisinden bir "günaydın!"
bir şeyler yaparken aniden soluma "seni seviyorum!" ve yemek yerken sol tarafıma uzattığım tepeleme dolu çatallar, insanlara beni göstermeden yapıyorum bunları, elde etmek isteyeceklerdir bu "mutluluğu", korkuyorum...

geçmişimi özleten, keşke dedirten tek noktam. ben'im.