erkeklerin kadınsılaşması

adam istemiyorsa sakal bırakmayacak. istemiyorsa sesi kalın çıkmayacak. duygularını da içimde bi şeyler var diye anlatacak. benim testosteronum yerindeyse gerisinden bana ne? o da kendi bahçesini istediği gibi düzenliyor. ben kendi mangalımı yakıp odun kırıyorum; o lavanta ekip kelebekleri çağırıyor. ikimiz de aynı toprağa gömüleceğiz nasıl olsa. başkasının bahçesine hortum sokup “ulan burası böyle sulanmaz” demek en büyük dangalaklık.

kimseyi ilgilendirmez bu iş. ben taş gibi kalayım, orman yasalarını uygulayayım; öteki de pürüzsüz cildiyle, kutsal enerji modunda yaşasın bana ne. kimsenin erkekliği, başkasının yaşam tarzını denetleme yetkisi vermez. ben kendi erkekliğimle baş başa, kimsenin mutluluğuna karışmadan idare ederim.