apofeni

tesadüfleri kader diye yutturma hastalığı. aslında hepimiz az çok bu hastalıktan müzdaribiz. komplo manyakları bu işin olimpik şampiyonları tabii. onlar için her şey bağlı.

biz en azından daha masum ölçekte kalıyoruz: “bu şarkı bana çalıyor, o mesajı niye tam o saatte attı, plakamdaki rakamlar uğurlu, bugün işler yolunda gider”. dozunda güzel, yaratıcılık buradan doğuyor, şiir de, aşk da, sanat da. ama fazlası manyaklık. o zaman her şeyi kendi uydurduğun hikâyeye uydurmaya başlıyorsun, gerçek olanı bile kaçırıyorsun.

evren bize şifreli mesaj falan göndermiyor kardeşim. biz kendi kafamızda senaryo yazıp başrolde oynuyoruz. ne de güzel kandırıyoruz kendimizi.