hande erçel'in oyunculuğu

allah vergisi bir güzelliği var, buna kimse itiraz edemez ama kamera karşısına geçtiği an sanki robot süpürge moduna giriyor. hani o donuk bakışlar, o mimik oynatamama durumu insanı ekran başında tribe sokuyor. sanki yönetmen 'kıpırdama, sadece güzel dur' demiş de o da görevi fazla ciddiye almış gibi.

yani instagram'da fotoğraf beğenmekten parmaklarımıza kramp giriyor ama iş dizi izlemeye gelince powerpoint sunumu izliyor gibi hissediyorum. duygu geçişlerinde tek değişen şey saçının rüzgarda savrulması olunca insan biraz hayret ediyor doğrusu.