sözlük yazarlarından şiirler

ışık sanılan sabah

göz kapaklarını araladığında
gözleri değil, yalnızlığı uyanıyor önce
bir perde kıpırdıyor
ama rüzgâr bile içeri girmeye çekiniyor

çaydanlık sessiz
ocak suskun
kokusuz bir sabah sızıyor odanın köşesinden

bir kuş sesi düşüyor camdan içeri
ama yankılanmıyor
çünkü duvarlar artık
hiçbir sesi taşımıyor

ayakkabılar hâlâ kapının yanında
ama hiçbir yere gitme niyeti yok onların
çünkü yollar da insanlardan yorulmuş

bir not kâğıdı ilişmiş masaya:
"unuttum."
neyi olduğu yazmıyor
ama her şeyi anlatıyor

ayna bu sabah daha puslu
kendini gösterme isteğini
biraz daha kaybetmiş

elini yüzüne süren biri
sanki yabancı bir yüze dokunur gibi
“bu ben değilim” diyor
ama başka kimse de değil

bir sabah bu
evet, takvim öyle söylüyor
ama yaşamak,
biraz daha ertelenmiş gibi

ve dışarıdan gelen sesler:
bir çocuk, bir martı, bir minibüs…
hepsi başka bir hayatın içinden geçiyor
seninle ilgisi olmayan

ve saat 08:12
bir gün daha başlamış
ama sen hâlâ
dün geceki sessizliğin içindesin