anam

hiç bir şey söylemeden her şeyi anlatandır.
o kritik kelimeler asla çıkmaz ağzından. etrafından dolanır, hedefe doğru ilerlerken daha çok virajlı yan yolları tercih eder. tehlikelidir söyledikleri, ama asla riskli değildir. sizin onu anlamamanız riskini başarıyla sıfıra indirir ve sözlerine başlar.
dokundurur, dokunur. boğazınız düğümlenir.
evet, hata yapmışsınızdır. "anne, lütfen git!" diye haykırılır içeriden. tepkiler gizlenmiştir ama bir o kadar da açıktır "o kadın"a karşı.
kızmaz, sadece kırılır... sizinle parçalanır, sonra da puzzle'nızın parçalarınızı birer birer yapıştırır. "bu parçanın yeri neresiydi?" diye asla sormaz. her zaman bilir o.
"ama ben onu çok sevmiştim." diye mırıldanır sessizliğiniz.
onu da bilir her zaman. siz hep çok sevmişsinizdir, hep de çok seversiniz zaten.
kankırmızı bir camdan kalp binlerce kez yere fırlatılmıştır şimdiye dek.
"ama hiç böyle olmamıştı", "ama o farklı" demek istenir anneye.
ama anne bilir hep.
muhalefetler nafile... kırılacağı varsa şayet...
"bir de şu gözyaşlarım olmasa, bilincin akıttığı..."