bal ülkesi

makedonya'da yaşayan osmanlı döneminden orada kalmış bal üreten türklerin hikayesi anlatılıyor.

maalesef çok gariban ve fakir insanlar. keşke türkiye onlara daha fazla yardım edebilse.

yaşlılıktan ve hastalıktan yatalak kadının ikram edilen karpuzu yedikten sonra uyumak üzereyken söylediği “karpuzda yedik” cümlesi... hayatta olmanın, nefes alabiliyor olmanın aslında ne kadar basit ve ne kadar kıymetli bir şey olduğunun tescili gibi. hayattayım, yaşıyorum hatta karpuz da yedim.

dünyada adalet yok maalesef.

Türklere ise hiç yok.!

Nazife ve onun gibi niceleri ebu zerr gibi göçüp gittiler bu dünya'dan, bir gören bir duyanları olmadan, sözde herkes müslüman herkes insan.

yardımlaşma (zekat) müessesesi çalışsa fakir mi kalır evsiz barksız insan mı kalır memlekette?

o kadının yaşam mücadelesi , günümüzün israfıyla, rahatlığıyla kıyaslandığında kendimden resmen utandım. bu nedir yahu dedim kendi kendime. hayır üstelik yaşananlar gerçek yani senaryo da değil.

bu insanlar öz be öz türk. herhangi birimizden hiçbir farkları yok. canımız kanımız bizim bunlar. ama yüz senedir bir selam bile gitmemiş bizden. yemin ederim utandım. saraydaki bir bardağa bin lira harcayabilen devletimiz şu balkan dağlarında bizden kalanlar yok mu diye bir dolaşamamış mı? itibar dediğin nazife teyzenin, hatice ablanın, veli'nin, ali'nin, gamze'nin üstüne başına giydiğidir. türkler makedon toplumu içinde bu kadar fakir, bu kadar yoksun olacak, iş mi bu? o kadar üniversite var, buralarda halk edebiyatı ve folklor taraması yapmaya giden bir allah'ın kulu çıkmamış mı? çıktıysa da bu insanların sefaletini duyurmamış mı kimseye? o kadar cemaat, o kadar tarikat var, milletin parasından, çocuğundan sıra gelmemiş mi hayır hasenata?

balkanlarda tek bir türk bile açlık, parasızlık, sefalet çekiyorsa bizim burada yediğimiz haram. yazacak daha neler var da, ima ile geçmek durumundayım.
sosyal bir sorumluluk eylemi görüp, izletmek lazım herkese bu belgeseli. Fakat duygusal insanların izlemesinin kötü sonuçlar doğurabileceği bilinciyle izlenmesi gerekiyor. zihni işgal eden bazı sahneler var ki unutmak için çaba gereken gerçekleri hatırlatmasıyla geceyi hüzne boğdurur düşünceler içerisinde sizi yalnız bırakır.