yalnızlık

walden- henry david thoreau

--spoiler--
zamanın büyük çoğunluğunda yalnız olmanın sağlıklı olduğunu düşünüyorum. birileriyle beraber olmak, en iyileriyle bile olsa, kısa bir süre sonra yorucu ve tüketici bir hal alır. yalnız olmayı seviyorum. yalnızlıktan daha arkadaş canlısı bir arkadaş görmedim. çoğu zaman, dışarı çıkıp insanların arasında karıştığımızda, evimizde olduğumuzdan daha yalnız oluruz. düşünen veya çalışan bir insan her zaman yalnızdır, bırakın istediği yerde kalsın. yalnızlık, kişiyle arkadaşlarının arasına giren millerle ölçülmez. cambridge üniversitesi'nin kalabalık kovanlarından birinde çalışmakta olan gayretkeş bir öğrenci çöldeki bir derviş kadar yalnızdır. çiftçi tüm gün tarlada çalışabilir, çapa yapabilir veya odun kesebilir, fakat yalnız hissetmez çünkü meşguldür; fakat gece eve döndüğünde, odada yalnız başına düşüncelerinin insafına kalmış bir şekilde oturamaz. "insan yüzü görebileceği", eğlenebileceği, tüm günlük yalnızlığının karşılığını alabileceğini düşündüğü bir yere gitmek zorundadır, dolayısıyla öğrencinin günün büyük bir kısmında ve gece boyu sıkılmadan, "bunalıma" girmeden nasıl evde tek başına oturabildiğine hayret eder. ancak, öğrencinin evde olmasına rağmen çiftçi gibi hala kendi tarlasında çalıştığını, kendi ormanında ağaç kestiğini, dolayısıyla daha yoğun bir biçimde çiftçiyle aynı eğlenceyi, arkadaşlığı aradığını fark edemez. 

en canlı olan şey, en yabani kalabilendir..

--spoiler--