aşırı korumacı bir ailenin çocuğu olmak

Yetişkinlik döneminde anksiyete bozukluğu, depresyon, özsaygı ve özgüven eksikliği, obsesif kompulsif bozukluk gibi insanın ruhunu harap eden bir sürü psikolojik rahatsızlıkla cebelleşmekle devam eder. Bu korumacılığa bir de mükemmeliyetçilik eklenmişse vay halinize. Kendinizi asla hata yapmaya hakkı olmayan, en ufak hatasında dünyadaki bütün kötülükleri hak edeceğini düşünen, sürekli olarak kendini acımasızca eleştiren, başka birinin ufacık onayı için gecesini gündüzüne katarak hasta olurcasına çabalayan, insanlar zekasına ve becerilerine özenirken kendi kafasında hiçbir şeyi güzelce beceremeyeceği yönünde inançları olan bir yetişkin olarak buluverirsiniz. Evet tam olarak bu durumdayım. Bir gün çocuğum olursa ona asla "sen yapamazsın, benim yapamadığım şeyi sen mi yapacaksın, sen doğru olduğun sürece her işin yolunda gider." tarzı saçma sapan ve amacından sapan sözler söylemeyeceğim.