küsmek

Bazen bir veya birkaç kişiden ziyade bir kavrama küsmekte söz konusudur ki: en beteri en can yakanı budur. Tavşan dağa küsmüş, dağın haberi yok hesabı, siz içten içe kırgınlıklarla doluyken, kimsenin hiçbir şeyden haberi olmaz ve işin aslı umurlarında da değildir sizin nasıl oldugunuz. Zaten umurlarında olsa, en başta size küstürmezlerdi ki.

Çevrenizdeki insanlar için nasıl uğraştıginizi, onlar için nelere katlandiginizi düşünür sürekli kendinizde kusur ararsınız.

Ulan neyi eksik yaptım? Ne hata ettim der durursunuz ama bir sonuca ulaşamazsınız. Aslında cevap açık ve nettir moruk...

insanlar sizin onları "sandığınız" gibi değil, "oldukları" gibidirler.

Siz onlara güzel, iyi, akıllı, tatlı, centilmen, hoşgörülü... gibi sıfatlar yapıştırır ve öyle olduklarına inanırsınız.

Fakat siz öyle olduklarını düşündüğünüz için kimse öyle olacak değildir. Yediğiniz ilk kazıkta, yanıldığınızı, aslında öyle olmadıklarını görür yıkılırsınız.

Bu yüzden en iyisi: insanlara olur olmadık şekilde bağlanıp, onlara anlamlar yüklemekten vazgeçin. ÇünkÜ öyle değiller.

Sevgiliniz "bitaneniz" değil, arkadaşlarınız "canlarınız" değil... siz bu süslü kelimelerle onların öyle olduklarını sanıyorsunuz.

Sonra size siktir çekip öylece gidiyorlar.

Hani bitanendi?
Hani can dostundu?

Noldu mal gibi kaldın dimi öylece. Bu yüzden birader, insanlar geçicidir.

Önemli olan sensin! Sana bir şey olmasın, geri kalanını topla Mamak çöplüğüne atalım amk.